sdsds

Mięśnie są jedną z najbardziej podatnych struktur organizmu ludzkiego na stymulujący wpływ wibracji. Neurofizjologiczne mechanizmy wyjaśniające oddziaływanie wibracji są bardzo skomplikowane i wymagają szczegółowej wiedzy z zakresu anatomii i fizjologii. Dlatego też wystarczy wiedzieć, że wibracja jako bodziec mechaniczny, pobudza autonomiczne (niezależne od naszej woli) odruchy np. odruch rozciągowy. Odruchy te w warunkach normalnych zapewniają prawidłową pracę i napięcie mięśni, zachowując fizjologiczną równowagę. W zależności od wykonywanej czynności, mięśnie wykonują większą lub mniejszą pracę, są mniej lub bardziej napięte.

U osoby ćwiczącej na platformie generującej wibracje, fizjologiczna równowaga pomiędzy odpowiednimi grupami mięśniowymi zostaje zaburzona. Dzieje się tak na skutek oddziaływania wibracji, które poprzez tzw. toniczny odruch wibracyjny (tonic vibration reflex), pobudzają określoną grupę mięśniową do skurczu. Wskutek tego, organizm dąży do wyrównania zaburzonej równowagi, regulując odpowiednio stan napięcia pozostałych grup mięśniowych. W ten sposób – kurcząc się i zmieniając stan napięcia - mięśnie pracują, zwiększając swoją siłę i wytrzymałość.
Zasadą jest, że im większa jest zastosowana częstotliwość wibracji, tym większą mięśnie wykonują pracę. Należy zaznaczyć, że podczas treningu wibracyjnego aktywowane jest prawie 100% włókien mięśniowych, podczas gdy trening tradycyjny aktywuje zaledwie 40 -50%. Trening wibracyjny znajduje zastosowanie zarówno w programie treningowym sportowców wyczynowych jak również w procesie usprawniania chorych i treningu seniorów. Dzieje się tak dlatego, że podczas treningu wibracyjnego wydzielane są tzw. hormony naprawcze (hormon wzrostu), dzięki którym tkanka mięśniowa szybciej się regeneruje i uzyskuje większą wydajność. Poza tym trening wibracyjny nie obciąża dodatkowo stawów, przez co nie są one narażone na szkodliwe przeciążenia i urazy.